ﺳﺮ ﺑﻪ ﻫﻮﺍ ﻧﯿﺴﺘـﻢ اما ﻫﻤﯿﺸﻪ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﻡ !ﺣﺎﻝ عجیبی ﺳﺖ ﺩﯾﺪﻥِ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺳﻤﺎنی ﮐﻪ ...ﺷﺎﯾﺪ ﺗﻮ لحظـه ﭘﯿﺶ !...ﺑﻪ ﺁﻥ ﻧﮕﺎﻩ ﮐـﺮﺩﻩ بـاشی

به ما دروغ می گفتند:
دردها را بزرگ که شوید فراموش می کنید.
درست این است:
زندگی، آنقدر درد دارد که از درد نو، درد کهنه فراموش می شود

تو را خودم چشم زدم!
بسکه نوشتمت میان شعرهایم
بی انکه اسفند بچرخانم میان واژه ها!
تو را خودم چشم زدم...!

فقط با سایه ی خودم خوب میتوانم حرف بزنم ، اوست که مرا وادار به حرف زدن می کند ، فقط او میتواند مرا بشناسد ، او حتماً می فهمد ... می خواهم عصاره ، نه ، شراب تلخ زندگی خودم را چکه چکه در گلوی خشک سایه ام چکانیده به او بگویم:

" ایــن زنـــــدگــــی ِ مـن اســت ! "

بزرگترین غمها همیشه پشت خنده های دروغین گم می شود، زیباترین احساسها همواره با توقعات بیجا اشتباه می شود. در زمانه ای که بر لبها مهر سکوت خورده ، شادیها حتی واقعی ترینشان بوی غم می دهند، هستند کسانی که با حرفهایشان احساسهای فراموش شده را بیدار می کنند، کسانی که به معصومیت بره اعتقاد دارند، به عشقی که مثل باد در دل گندم می پیچد و آن را می لرزاند اعتقاد دارند.

باران می بارد...
باران بی امان می بارد
بر زمین پیر سیلی می زند
ومن خسته و خیس
با کوله بار سکوت
همچنان
جاده های رو به خانه ات را
جستجو می کنم...

شهاب مهران نژاد

مردی نزد روانپزشک رفت و از غم بزرگی که در دل داشت برای دکتر تعریف کرد
دکتر گفت به فلان سیرک برو . آنجا دلقکی هست
اینقدر می خنداندت تا غمت یادت برود
مرد لبخند تلخی زد و گفت : من همان دلقکم . .

زندگی رقص نجیبی ست
که از چشمه ی بودن، جاریست
رقص یک شاپرک بازیگوش
لای یک دسته گل ِ یاس معطر در باغ . . .
رقص ِ یک نغمه ی آرام ِ اذان
...که شبی باد میان من و این قبله پراکنده کند . . .
رقص کِرمی شب تاب
که شبیه تپش ِ خورشید است . . .
زندگی شعر نجیبی ست
که در دفتر ِ اندیشه ی این گنبد ِ دَوار
پر از قافیه است . . .
چه کسی گفت خدا شاعر نیست؟؟